Home Λίγα λόγια για το χορό!

Προσεχώς...

Κανένα γεγονός

Ημερολόγιο ΠΑΛΜΟΣ

Τον προηγούμενο μήνα Δεκέμβριος 2017 Τον επόμενο μήνα
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
week 48 1 2
week 49 3 4 5 6 7 8 9
week 50 10 11 12 13 14 15 16
week 51 17 18 19 20 21 22 23
week 52 24 25 26 27 28 29 30
week 1 31

Στιγμές

Λίγα λόγια για το χορό

Ο χορός μεταβάλλεται μέσα στο χρόνο. Γενικότερα, διαφοροποιείται ο τρόπος που ο άνθρωπος βλέπει το σώμα του και που το κινεί. Είναι αδύνατον λοιπόν να μιλήσει κανείς για οποιονδήποτε χορό χωρίς να πάρει υπόψη του την ιστορία αυτών που τον χορεύουν. Αυτό ισχύει για κάθε χώρα, αλλά για την Ελλάδα απείρως περισσότερο - όχι γιατί η ελληνική ιστορία είναι πιο σημαντική αλλά γιατί η πρόσφατη ιστορία έχει ένα χαρακτηριστό που δεν έχει καμμιά άλλη χώρα: τις αλλεπάλληλες μετακινήσεις. Οι μετατοπίσεις πληθυσμών είναι κάτι που σφραγίζει τον εικοστό αιώνα και κάνει το χάρτη του χορού να φαίνεται όχι μόνο σαν μωσαϊκό αλλά σαν καλειδοσκόπιο.

Ο κάθε χορός συνδέεται με τον τόπο που τον γέννησε, ακόμα περισσότερο όμως ο παραδοσιακός.

Πολυμορφία

Η γεωμορφολογία αποτελεί παράγοντα διαμόρφωσης του χορού, εφόσον διαμορφώνει τα ρούχα, τις ασχολίες, τη δυνατότητα επικοινωνίας με άλλες περιοχές κ.ά. - αυτό ισχύει για κάθε χώρα. Ιδιαιτερότητα της Ελλάδας αποτελεί ο γωγραφικός τεμαχισμός: εκατό κατοικημένα νησιά και δέκα χιλιάδες χωριά που τα περισσότερα απείχαν μερικές ώρες με το μουλάρι το ένα από το άλλο. Συνθήκες που επιτρέπουν τη διατήρηση μικρών κοινωνιών με οικονομική και πολιτιστική αυτονομία. Οπότε εξηγείται η τεράστια ποικιλλία φορεσιών, μουσικών και χορών σε αναλογία του πληθυσμού.

Ατομικότητα-συλλογικότητα

Οι χοροί εκφράζουν έναν μεγάλο βαθμό συλλογικότητας. Αυτό φαίνεται από το ότι:
α)  Τα βήματα είναι απλά ώστε να μπορεί να τα εκτελέσει ο καθένας στο χωριό. Ελάχιστοι είναι οι χοροί που αποκλείουν έναν γέρο ή μια γριά με τη δυσκολία τους - αυτοί απλώς θα τους εκτελέσουν με πιο στρωτά βήματα.
β)  Το ίδιο με τους ρυθμούς - είναι σχετικά αργοί. Αλλωστε πολύ συχνά χόρευαν τραγουδιστά, χωρίς όργανα. Το τέμπο αυξήθηκε πρόσφατα, όταν οι χοροί πέρασαν από τον παραδοσιακό στον φολκλορικό χώρο.
γ)  Η συλλογικότητα φαίνεται και από τον σχηματισμό: κυριαρχεί ο ανοιχτός κύκλος. Ο κλειστός κύκλος (που δείχνει τον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό συλλογικότητας) μπορεί να είναι πολύ σπάνιος, οι ζευγαρωτοί όμως χοροί (που δείχνουν λιγότερη συλλογικότητα από τον κύκλο) είναι λίγοι και οι μοναχικοί ακόμα λιγότεροι.
δ)  Το πιάσιμο είναι σφιχτό, φέρνει τα σώματα πολύ κοντά. Σε κοινότητες με ακόμα μεγαλύτερη συνοχή τα σώματα χορεύουν σχεδόν εξ επαφής, όπως σε μέρη ορεινά με πιάσιμο από τα μπράτσα (Πωγωνίσιος, Τσακώνικος) ή σε νησιά με πιάσιμο σταυρωτό (Πάνω Χορός Καρπάθου, Σούστα Ρόδου).
ε)  Οι χοροί κρατούν πολλή ώρα, ώστε το άτομο να βυθίζεται στη σύμπραξη, να γίνεται ένα με το σύνολο. Ας μην παρασυρόμαστε απ' τη σημερινή κατάσταση όπου τα κομμάτια κρατούν δύο-τρία λεπτά, τη διάρκεια που επέβαλαν οι δισκογραφικές εταιρείες. Στα πανηγύρια και στους γάμους κρατούσαν δέκα φορές περισσότερο. Ετσι ο χορευτής είχε τον χρόνο να χαλαρώσει, να αφεθεί, να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι παρά μέρος ενός πολυπρόσωπου οργανισμού που λέγεται κοινότητα. Η συνεχής επανάληψη της μελωδίας και της κίνησης ενεργεί όπως ένα νανούρισμά και οδηγεί σε μια συλλογική υπνωτική κατάσταση.

Ρυθμός

Σε σύγκριση με τους άλλους Ευρωπαίους και τους Μεσογειακούς οι Έλληνες θα λέγαμε ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για την ποικιλία στο ρυθμό της χορευτικής μουσικής, και λιγότερο για τη μελωδία της. Γοητεύονται από τους ασύμμετρους ρυθμούς, για τούτο αφθονούν τα 5σημα, 7σημα και 9σημα μέτρα. Χρησιμοποιούν το νταούλι, ένα όργανο που δεν κρατάει απλώς το ρυθμό αλλά εξυψώνει σε ιδιαίτερη τέχνη τη ρυθμική διάσταση της μουσικής και την ξεκαθαρίζει δίνοντας σαφείς οδηγίες στο χορευτή. Η ταραμπούκα είναι πολύ πιο διαδεδομένη στη Μεσόγειο γιατί είναι εύχρηστη και γρήγορη, ενώ το ντέφι έχει τέτοια εξάπλωση που δεν αποτελεί ελληνική ιδιομορφία.

Θεατρικότητα

Στην Ελλάδα ο χορός εξακολουθεί να είναι μέρος ενός εθίμου. Μπορεί τα έθιμα να ατόνησαν ή να μεταβλήθηκαν σε απλές διασκεδάσεις ή σε τουριστικά θεάματα, μπορεί να έχασαν τη βαθύτερη κοινωνική σημασία τους που τα έκανε απαραίτητα, όμως κάτι έχει μείνει. Για τον Ελληνα ο χορός είναι μια σοβαρή υπόθεση, μεταφέρει νοήματα. Γι αυτό οι ξένοι απορούν που συχνά οι χορευτές δείχνουν κατσουφιασμένοι, ακόμα και στα χορευτικά συγκροτήματα όπου περιμένουν να δουν το μόνιμο χαμόγελο που έχει καθιερωθεί.
Το έθιμο ακολουθεί ένα σενάριο, είναι μια προδιαγεγραμμένη διαδοχή πράξεων, μια από τις οποίες μπορεί να είναι ο χορός. Χορεύουν λοιπόν τότε γιατί πρέπει να χορέψουν τότε, και χορεύουν έτσι γιατί πρέπει να χορέψουν έτσι. Οι παλιοί έλεγαν σε κάποιον που δίσταζε: Ελα να χορέψεις για το καλό. Υπάρχει στο βάθος μια δόση υποχρέωσης, μια διάσταση προσφοράς, συνεισφοράς στην κοινότητα. Μπαίνοντας στο χορό ξέρεις ότι ανεβαίνεις σε μια σκηνή για να παίξεις το ρόλο που σου αναλογεί σε ένα δρώμενο, ξέρεις ότι σε παρατηρούν όλοι όπως σε ένα θέατρο, περιμένουν να τους δώσεις κάτι.
Αυτή η έντονη θεατρικότητα έχει σχεδόν χαθεί από καιρό στην Ευρώπη, όπου ο χορός δεν είναι παρά διασκέδαση ή θέαμα.    Η θεατρικότητα αυτή έχει περισσότερο την έννοια της τελετουργίας και λιγότερο της θεαματικότητας. Ο ίδιος ο χορός είναι στραμμένος προς τα μέσα, αναγκαστικά άλλωστε αφού έχει σχήμα κύκλου. Ο χορευτής χορεύει πρώτα για τους συγχορευτές του, μετά για τον ίδιο και μετά για τους τριγύρω. Προσέχει σε ποια θέση θα μπει στον κύκλο, χορεύει μπροστά όταν έρθει η σειρά του, δεν ξεφεύγει από το άγραφο πρωτόκολο συμπεριφοράς. Αυτά τα κατάλοιπα του εθίμου δεν γίνονται αντιληπτά από τους Ελληνες γιατί τα έχουν συνηθίσει τόσο ώστε να μην τα βλέπουν.

Προτεραιότητα του τραγουδιού

Αλλο κατάλοιπο της παραδοσιακής κοινωνίας είναι ότι ο Ελληνας χορεύει το τραγούδι, δεν εκτελεί το χορό. Κάτι ανάλογο συναντάμε στη βυζαντινή μουσική: η μελωδία υπάρχει για να υπηρετεί το λόγο, είναι ορφανή χωρίς αυτόν. Το ίδιο και ο παραδοσιακός χορός: υπηρετεί το τραγούδι. Και πάλι δεν πρέπει να παραπλανηθούμε από ό,τι βλέπουμε σήμερα. Οσο πιο παλιά πηγαίνουμε τόσο βλέπουμε ότι συχνότερα χόρευαν με το στόμα, χωρίς όργανα παρά με αυτά. Ο παλιός χορευτής δεν παραγγέλνει χορό αλλά τραγούδι. Ξέρει ποιο τραγούδι του πάει, ποιο τον διεγείρει και τον συνεπαίρνει (συνήθως είναι αυτό που διάλεγε ο χορευτής τον οποίο είχε μικρός σαν πρότυπο). Συνήθως ο μουσικός ξέρει το τραγούδι του καθενός και του το παίζει πριν το παραγγείλει.

 
moncler outlet moncler outlet online nike tn pas cher tn pas cher air jordan pas cher air jordan site officiel parajumpers pas cher parajumpers pas cher golden goose outlet online piumini moncler outlet piumini moncler outlet piumini moncler outlet piumini moncler outlet piumini moncler outlet piumini woolrich outlet piumini woolrich outlet piumini woolrich outlet piumini woolrich outlet piumini woolrich outlet air max pas cher air max 90 pas cher golden goose outlet golden goose saldi golden goose pas cher golden goose soldes chaussures de foot chaussures de foot pas cher